Goldfrapp

Vorige week schreef ik over een stoere rockgitarist die in rustiger vaarwater terecht kwam toen hij het solo pad betrad. Tim Vanhamel  maakte een beweging van stoere stonerrock naar comtemplatieve akoestische muziek. Elders heeft zich zo’n zelfde soort transformatie voorgedaan, die minstens zo interessant is, zo niet interessanter. Het Britse Goldfrapp kent u natuurlijk (hopelijk) nog wel van haar hippe en supervrouwelijke electrodisco. Het swingende ‘Ooh la la’ was vanaf 2005 menigmaal te horen op de betere dansvloer, waar het dan in no time vol stond met soepel dansende meisjes, en voor even geloofde dat het leven voor altijd zo mooi zou zijn.

Goldfrapp heeft ons opnieuw gezegend, maar niet met disco. Wat Allison Goldfrapp en Will Gregory nu hebben gemaakt lijkt meer op singer-songwriter. Bij veel artiesten kan ik een dergelijke carriere move toch een lichte teleurstelling niet onderdrukken. Maar het lijkt waarachtig wel of Goldfrapp er alleen maar door gegroeid is. De liedjes pakken groots uit en er is niet bespaard op het instrumentarium. Door de dik aangezette strijkorkesten krijgt de muziek zelfs filmische neigingen. De manier waarop Goldfrapp haar hoge warme stem gebruikt doet denken aan het meeslepende album ‘Hands’van Jewel. Het theatrale wordt benadrukt door hoge uithalen in groteske anthems, maar het wordt nergens kitch. Het broeierige ‘Cologne Cerrone Houdini’ zou zelfs zo de soundtrack kunnen zijn voor een nieuwe James Bond. Gelukkig heeft Goldfrapp met deze ‘Seventh Tree’ haar (vaak onderschatte) grandeur en glamour bestendigd en zich bewezen als een band die vele malen interessanter is dan ieder sterretje die vandaag de dag als de nieuwe Madonna, Amy Winehouse, vul zelf maar in, doorgaat. Vijf sterren!

Klazien Schaap

Geplaatst op 29 februari 2008